Belangrijke mededeling: je moet even alle posts overlezen, ik heb er fotos bij ingevoegd.

Donderdagmiddag was de camper vroeg genoeg in de middag klaar dat we alvast een stuk naar Kanab toe hebben gereden: tot het stadje Page, dat bij de Glen Canyon dam ligt onderaan Lake Powell - aan het begin van de Grand Canyon dus. Onderweg kwamen we door Navajo gebied.
Een heel lang stuk van de weg reden we langs een enorme rode bergmuur - die mesa's, waar ik zo onder de indruk van was in New Mexico, nou, ik neem dat terug, dat was hier niets bij vergeleken!
De steenlagen van de Grand Canyon gaan ontzettend diep en die zijn het alleroudste, maar boven het niveau van de bovenrand daarvan zijn nog veel meer lagen. We reden langs de Vermillion Cliffs laag - we zitten daar nu trouwens nog middenin, hier in Kanab. Na minstens een uur langs die cliff kwamen we uit bij een "vallei" - ik heb er geen ander woord

voor - de Colorado rivier ligt erin, met het begin van de Grand Canyon. Je kan het net zien op de foto. Aan de overkant gaan de Vermillion Cliffs weer door. Op een gegeven ogenblik ging de weg steil langs onze rotsmuur omhoog en door zo'n breuk heen, en waren we bovenop die laag, op een hellende vlakte. De foto hiernaast is van een uitkijkpunt gemaakt. Je kan daar als het helder is 200 miljoen jaar steenlagen zien liggen, zei de man van het bezoekerscentrum vrijdag ochtend.

We waren tegen zessen bij WalMart in Page. Paar boodschapjes gehaald, ze hadden daar ook grootkruideniersneigingen, dus kunnen we er met eten weer een paar dagen tegen. En, 1) Henk had een telefoontje op de agenda staan, en 2) je rijdt nu eenmaal niet door dit fantastische gebied in het donker, dus bleven we terplekke overnachten. We waren op geen stukken na de enige camper.

 

 

Gisteren gingen we ook niet al te vroeg weg, we waren al wel wakker toen het nog donker was, maar hebben lekker gewacht tot het goed licht was. Van Page naar Kanab is maar 110 km en we hebben er ongeveer twee uur over gedaan. Eerst over de brug bij de Glen Canyon dam met uitzicht over Lake Powell, en toen bij het bezoekerscentrum gestopt van het BLM (Bureau of Land Management) die het Grand Staircase Escalante National Monument beheert. Hele mond vol he... dat is een enorm stuk van zuid Utah met zulke prachtige canyons enz, dat Clinton er (om politieke redenen trouwens) een monument van heeft gemaakt. We hebben er in een kwartiertje van de ranger enorm veel geleerd  over de steenlagen enz., en gelijk het fotoboek aangeschaft, want daar kan je met je eigen camera toch niet tegenop. Zet die lange naam maar eens in Google images, dan krijg je een beetje een idee. 

 

De ranger zei ook dat er vlakbij een leuke korte wandeling was, maar die hebben we om een of andere reden gemist. We waren dus om 11 uur al in Kanab. We zijn eerst naar het Best Friends Animal Sanctuary gereden om te vragen of toevallig een van de twee camper plekjes beschikbaar was (nee), en of we mee konden doen met het vrijwilligerswerk (ja). Eerst een hapje gegeten in het cafeetje-met-groots-uitzicht, toen de rondrit met het busje en daarna de vrijwilligers-mini-kursus. Ze zetten ons gelijk op het schema voor vandaag, de konijnen en de poezen, en we moesten er om 8 uur zijn.

Vandaag waren we (te gek) alweer voor de zon op. We hadden er niet op gelet hoe lang het van het sanctuary naar de camping was, dus namen we de tijd. We kwamen dus net voor zonsopgang het terrein op en reden al gelijk door een kudde herten - mule deer, middelmaat hert met hele grote oren. Er zijn trouwens ook wilde kalkoenen, bobcats, een bergleeuw, en in de zomer ratelslangen, maar we hebben verder alleen de kalkoenen gezien. En natuurlijk de konijntjes en de poezen. De konijnen komen vooral bij een vrouw vandaan die belde omdat ze 800 konijnen in de achtertuin had en het werd haar een beetje te veel... Het bleken er 1600 te zijn, en een heleboel ziek of gewond. Best Friends nam de zieke, zette er een paar ronde gebouwtjes bij, alle konijntjes behandeld, en de weer gezonde zijn al grotendeels geadopteerd. De rest blijft tot ze beter zijn, of tot hun oude dag. Wij werden ingezet in een van de "yurts" en hebben de hele ochtend keutels geveegd, vloeren gesopt, water en hooi ververst, en konijnebakken en dekentjes verschoont. En natuurlijk moest er ook geknuffeld worden!

 

Vanmiddag waren we in het poezengebouwtje met de emotioneel en lichamelijk gehandicapte poezen. Eerst lekker gewandeld. Ik kreeg Kado aan de riem mee naar buiten, Kado's achterpoten werken niet goed omdat iemand haar beschoten heeft en haar ruggegraat beschadigd is, maar ze vindt het heerlijk om buiten rond te snuffelen. Henk had Black Jack en daarna nog een die eigenlijk alleen maar in het zand wilde rollen. Na de wandelingen hebben we op de vloer gezeten in een van de grote binnen-buiten kamers om iedere poes te aaien die langs kwam. Als ze daar eenmaal aan gewend zijn (en nog een paar vereisten natuurlijk) kunnen ze ook geadopteerd worden, en er zijn zowaar mensen genoeg die een poesje met een handicap willen en aankunnen.

We willen er beslist nog een keer naar toe om bij de honden te helpen, dat moet je blijkbaar van te voren bespreken want daar wil iedereen helpen... ;) Tussen haakjes, ze hebben ook paarden, ezels, geiten, schapen, potbelly varkentjes, papagaaien, en een wildlife rehab afdeling... en een heleboel donateurs.

 

Nu gaan we de volgende drie dagen Nationale Parken bezoeken. Stay tuned!