Dinsdag waren we om half zeven al weer onderweg. Nu lijkt het natuurlijk dat we altijd zo vroeg op zijn, maar vergeet niet dat we intussen twee tijdzones zijn opgeschoven. Het wordt ook iedere dag op een andere tijd licht. Erg verwarrend voor het systeem, dat toch al verward genoeg is...

Van Arkansas/Oklahoma af tot Flagstaff is helemaal op U.S. Interstate route 40, afgezien van de leuke omweggetjes. Voor we bij Amarillo, Texas langs kwamen sloegen we dus af naar het zuiden op Texas staatsroute 207, voor de "Canyon Sweep U.S. Byway". Dit is een pijlrechte tweebaansweg zonder uitwijkstroken waar je 70 mijl mag rijden - 112 kmh. Ik durfde ongeveer 90. Zo ging het ongeveer 15 km door saai ranchland en toen viel de prairie ineens weg en opende zich er een prachtig uitzicht voor onze ogen: Palo Duro Canyon, waar we vorig jaar een nachtje hebben gekampeerd, maar een stuk verder naar het zuiden. Het is hier 15 km breed en 350 meter diep. We zigzagden naar beneden, staken de canyon"bodem" and het kleine riviertje over, en zigzagden aan de overkant weer naar boven naar een picknickplek met prachtig uitzicht. Eerdaags haal ik de fotos van mijn telefoon voor het blog. Het zijn waar je ook kijkt rode, roze, en creme steenlagen met donkergroene jeneverbessen en blauwpaarse schaduwen. Prachtig. Deze zijroute gaat nog verder langs een stuwmeer en door nog een canyon, maar dat stuk hebben we voor een andere keer bewaard. Dus omgekeerd en teruggereden om Palo Duro van de andere kant te bewonderen.

Wat landschap betreft was het nogal afwisselend dinsdag: redelijk wat bomen bij Oklahoma City, daarna rollende prairie (Oklahoma), toen lege platte prairie met lege katoenvelden en bijna leeg ranchland met een paar koeien en paarden (Texas). Toch wel mooi op een strenge manier. Het leukste was toen we eenmaal een stukje New Mexico in waren, daat begint het mesa-landschap. Iedere keer een gekleurde, afgebrokkelde zandsteenklip (mesa's als ze lang zijn en buttes als het korte stukjes zijn), met donkergroene jeneverbesses en doorstoken met mini-canyon geulen. Amarillo (TX) staat op de kaart, maar het is een erg oninteressante, platte stad vol aanplakborden. Santa Rosa (NM) staat niet op de kaart maar is veel leuker. Het ligt genesteld tussen de jeneverbessen waar er een breuk in de mesa is en de weg er zich tussen de rotsformaties heen slingert. Het leek me een goede plek om te tanken. De benzinestations liggen hier zoooo ver van elkaar weg...

We waren vroeg genoeg in Albuquerque en hadden 's middags tijd om door de oude stadskern te wandelen. Schattige adobe gebouwen met slingers gedroogde hete pepertjes hangend aan de verandas, een oude adobe kerk van 1706 die al die tijd al in gebruik is - kan je je dat voorstellen? - leuke kleine winkeltjes met indiaanse sieraden enz enz. Toen een hapje gegeten, en we waren net op tijd terug in het hotel voor Henk's avondtelefoonvergadering.

Gisteren, woensdag, weer lekker vroeg op weg. De omweg was natuurgebied El Malpais via route 117, bij Grants, een uur ten westen van Albuquerque. We reden er om kwart over acht met de warme kleuren van de vroege ochtendzon in. Dit is een lavagebied, laatste uitbarsting 3000 jaar geleden, met een heleboel interessants te zien. We zijn tot aan een natuurlijke zandsteenbrug gereden, foto's gemaakt, en, omdat Opa Henk zijn internet en telefoon verbinding begon te verliezen, vandaar weer terug. Ook hier is veel meer te beleven, dus gaan we er beslist nog een keer naar toe.

Van Grants af was het de laatste ruk in de losse auto, naar Parks voorbij Flagstaff (Arizona), waar de camper de zomer heeft doorgebracht. Het bergmassief bij Flagstaff (dat is ook een vulkaan geweest) ligt bovenop al vol sneeuw, en de nachten zijn al een week of wat om het vriespunt, maar overdag is het in de zon nog heerlijk warm. Ik had een grote doos chocolaatjes meegebracht voor de mevrouw die in het huis woont, want, die heeft er het hele jaar tegen aan moeten kijken, en bovendien wilden we een beetje elektriciteit en water "lenen". Dat werkte uitstekend. Ze is dol op chocola, en water en elektriek was geen probleem. De batterijen waren volkomen leeg, maar vanochtend waren ze ruim voldoende opgeladen om te starten. En intussen deden de lichten, de waterpomp (dus de wc's), de magnetron en de verwarming het ook. We hebben gauw enthusiast wat boodschapjes gedaan, heerlijk zelf gekookt, en vroeg ons bed in. Ja, speciaal Henk, die heeft mijn verkoudheid overgenomen...

Vanochtend waren we alweer om 5 uur wakker (7 uur thuis in Londonderry) en nu zitten we in de zon op het parkeerterrein van de camper garage. Inspektie en grote beurt. We weten niet hoe lang het duurt, maar hopelijk is er genoeg tijd over vanmiddag om naar Kanab te rijden, noordelijk via route 89, een klein stadje net over de grens in Utah. Kanab zelf is niet zo interessant, maar vandaar kunnen we drie of vier nationale parken bereiken. Henk neemt dan een paar dagen vrij zodat we kunnen genieten zonder vergaderingen.