We waren gisterochtend om half acht onderweg, maar niet echt - het ontbijtspul was op dus zijn we eerst bij McDonald gestopt. Henk een scone met ei en worst en ik twee breakfast burritos. Daar ben ik dol op. En allebei met een kop twijfelachtige koffie (dus we moesten al snel naar de wc...). We waren even voor achten weer onderweg en namen route 89A uit Kanab naar het zuiden, tot Jacob Lake, daarna route 67. De grond steigt omhoog, glooiend zowel als in sprongetjes door rotslagen. Toen we eenmaal omhoog begonnen te gaan, keken we een paar keer om omdat er ergens een mooie plek is waar je in de verte vijf grote geologische lagen tegelijk kan zien - met een verrekijker of zoemlens, als het weer tenminste meewerkt. Dat deed het niet, er hingen wolken en het was niet erg helder. Maar we hebben toch een paar foto's en Henk heeft een panoramisch stukje video gemaakt, van rechts naar links, van de Vermillion Cliffs met een andere gekleurde laag ervoor en een erachter. Die vijf lagen, tussen haakjes, dat is the "Grand Staircase". Volgens het boekje zijn de lagen chocolade, vermillion (knalrood), wit, en verder weg, de lagen die we niet konden zien, grijs en roze.

We zaten al gauw weer in Arizona en even later in het Kaibab National Forest. Hier een heleboel dennen en jeneverbessen en af en toe stukken verbrand bos, zowel recent als al weer half begroeid. Blijkbaar gebruiken ze vuur om het bos te verjongen en de varieteit in plantesoorten te bevorderen. Ziet er toch wel triest uit. Toen gingen we het hoogste punt over - 2700plus meter - en vlak daarna liep de weg door een hele lange bergwei. Twee herten gezien maar verder geen andere dieren. Er stond een bord, oppassen, overstekende bison, maar dat viel tegen...
Na een hele tijd op de hele lange bergwei waren we bij de toegang van de North Rim van Grand Canyon National Park. Toegang $25 per auto. Nu wil het toeval - nou ja, toeval, we hebben dit aan zien komen en de planning eraan aangepast - dat, als je eenmaal 62 bent - en wie werd er vorige week 62? Precies, ome Henk - dan kan je een seniorenpas krijgen voor een tientje. En mag iedereen in de auto voor niks met je mee het nationale park in. En dit geld voor ALLE nationale parken, voor de REST van je leven. Opa Henk moet er even aan wennen dat-ie een senior genoemd wordt, maar hij vindt de korting prima! Hij dus een seniorenpas aangeschaft.

Eenmaal in het park zijn we eerst naar het bezoekers centrum bij de noordrand van de canyon gegaan en het wandelpad naar Bright Angel Point afgelopen. Dit is aan het uiterste puntje van een van die puntige rotsformaties waar de grond aan alle kanten wegvalt. Het uitzicht adembenemend en de kleuren ongelooflijk! De donkergroene dennen die op de meest onwaarschijnlijke plekken aan de rotsen hangen, de blauwe en paarse schaduw, de puur vertikale rotswanden van rood, roze, wit, creme, de rotstorens, de enorme afgebroken rotsplaten... We konden ook zien waar het zuidrand bezoekerscentrum was, een soort donkere veeg langs de canyonrand aan de overkant, anderhalve kilometer ver. Maar wat we nou zagen konden we niet echt zien, als je begrijpt wat ik bedoel. We waren hier trouwens lekker vroeg, dus de kleuren waren prachtig - ik heb dit al een keer of wat gezegd, ik verval in herhalingen, maar het maakt echt verschil, kijk maar naar de eerste twee foto's.

Na Bright Angel Point zijn we een stukje terug gereden en toen naar het oosten, naar Point Imperial (uitzicht naar het oosten) en daarvandaan naar het zuiden naar Cape Royal (uitzicht naar het zuidwesten). Het was intussen late ochtend en volle, felle zon. Ik heb geprobeerd de overdaad aan helderheid van de foto terug te brengen, maar, eh, de lucht is nu een beetje roze... Maar je kan toch zien hoe breed de canyon is! Er is daar ook een gaaf "raam" in de rotswand, en het pad loopt er pal overheen. Het eekhoorntje zat er een hapje te eten, hij liet Henk wel een foto nemen maar alleen van  achteren.

We konden de Colorado rivier zien door het raam in de rots, maar op de foto zie je er niets van. Van Point Imperial konden we ook in het verre oosten de Vermillion Cliffs zien waar we onderweg van Flagstaff langs waren gekomen, maar dat zie je op de foto ook niet. Kan niet zo veel schelen, mooie plaatjes zat.

De terugweg was dezelfde route als heen, en we vonden dat we geluk hadden gehad met onze foto's/video van de "Staircase" want er waren veel meer wolken in het noorden. En anderhalf uur later waren we terug op de camping.

 En dat brengt ons naar vandaag: op naar Zion National Park! Dit is een canyon gebied dat in de vermiljoen en witte laag ligt. Om half acht waren we onderweg, maar niet echt, want we waren de camera's reserve batterij vergeten. Omgedraaid, terug, batterij gepakt, en weer onderweg om even voor achten. (deja vu?) Deze keer op route 89 naar het noorden, bij Mt. Carmel Junction naar links afslaan op route 9. En dan zie je dit.

 Bij het toegangshutje van Zion, $ 25 toegang -nee! Opa Henk liet zijn seniorenpas zien en we werden vriendelijk gratis doorgezwaaid! Hihi. Hier vandaan zijn er om de haverklap parkeerplekjes langs de weg, waar je gave rotsformaties enzo ziet. Deze vreemde rotshoedjes bijvoorbeeld. Die veel groter zijn dan je op de foto kan zien.

We moesten twee tunnels door. Leuk systeem, als je kampeerbus een beetje te hoog is mag je een vergunning kopen voor $15, en dan houden ze aan de andere kant het verkeer tegen en dan kan je in het midden van de tunnel rijden waar het een beetje hoger is. Een keer heen en een keer terug. Apart he. Als je veel te hoog bent kan het niet, dan moet je een heel stuk omrijden. Na de tweede tunnel moesten we zigzag naar beneden de canyon in. Na een tijdje slingerdeslang tussen de steile rotswanden kwamen we pas bij de ingang van de eigenlijke Zion Canyon. Daar is wel een weg in maar je mag er zelf niet rijden; er loopt een gratis busje met een heleboel haltes, dus je stapt in en uit waar je wilt. Er is dan daar een mooie fotoplek of een voetpad of een grot of een lodge met een cafe. Wij de auto dus geparkeerd, en het busje in. Die rijden om de paar minuten. Eerst naar het hoogste uiteinde van de canyon gereden, iets minder dan een half uur, en daar zijn we tot het eind van het voetpad verder omhoog gelopen, tot waar het riviertje de canyon van links naar rechts vult en er geen ruimte meer is voor een pad. Zie foto.

Nu hoef je daar niet te stoppen, maar hogerop loopt de wandeling over de bodem van het riviertje. Je moet je daarvoor eerst aanmelden (dat is voor de veiligheid, dan weten ze wie er allemaal in de rivier liepen als er ineens een overstroming is of zo), je moet hoge wandelschoenen aan hebben, zolen met diep profiel, een of twee wandelstokken, je spullen waterdicht in je rugzak. Nu leek ons dat enorm leuk, want het riviertje loopt daar door een "sleutelgat canyon", ontzettend smal en diep, de foto's zijn ontzettend gaaf - maar het was maar 14 of 15 graden, de zon iedere keer achter de wolken, plus een fikse bries en het water aardig koud. Misschien komen we er in de zomer nog eens. Wij dus omgekeerd en genoten van het landschap in de tegenovergestelde richting.

We zijn nog bij de lodge uitgestapt voor een boterhammetje en om de mensen te bewonderen die op de bovenrand van de canyon liepen - dat was een "zware" wandeling, met kettingen om je aan omhoog te trekken om de vertikale rotswand op te komen - dat zagen we iets minder zitten - en weer onderaan de canyon hebben we nog even het museumpje bezocht.

Daarna zachtjes aan op de terugweg die ook leuk was. Want wat zagen we toen we het Nationale Park weer uit waren?