Zaterdag gingen we om 10 uur naar Rock Spring, waar een ranger een wandelroute zou leiden. Op het zandparkeerterrein aan het eind van en zandweg waren drie pickups met lachende kerels, maar geen ranger, dus wilden we alvast aan de wandelroute beginnen. We moesten maar niet naar de bron rijden in die Prius, zeiden de kerels, dat haalt-ie vast niet, dat is te zanderig. Ze hadden geen idee wat we de arme Prius allemaal aandoen... en de Prius dus best aankan... Maar we liepen toch liever, en het ging via een gave mini-canyon naar de bron toe. Daar was de ranger ook niet, dus maakten we een omtrekkende beweging terug via een paar stenige bergruggetjes met uitzicht; en op het parkeerterrein zagen we een vierde pickup, deze met ranger logo. Maar zonder ranger. En ook geen lachende kerels. Jaja...
Volgende stop op het schema: de Kelso Duinen.Daar zou om 11 uur een ranger zijn. We praten graag met de rangers, ze kennen het terrein en weten er van alles over te vertellen wat we anders nooit te weten zouden komen. Een stuk zandweg, een stuk geplaveid, weer een zandweg, naar een zandparkeerterrein... maar nee, geen ranger.
Van de auto keken we de 270 m. hoge duinen zo eens aan, zagen het grindpad en besloten te kijken hoever we zouden komen. Met 't flesje water in de hand gingen we op pad. Na honderd meter hield het grind op en was het alleen nog maar zand. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel zand op een plek heb gezien! Hoewel er best veel planten in groeien, vooral een soort duingras. Het pad ging grotendeels omhoog (allicht), maar ook stukken vlak en hier en daar een stukje naar beneden. We hadden pret met de sporen van de wind in het zand - bijvoorbeeld, waar de grassprieten in het rond werden geblazen - en ook hagedissporen en een knaagdier met springpoten. Later kwamen we erachter dat dat een kangoeroerat moet zijn geweest, kleine beestjes maatje muis, de sporen lijken op die van konijnen maar veel, veel kleiner.
Er was ook een vreemd spoor dat eruit zag alsof er een hele kleine dirt bike had gereden; en een stukje verder zagen we het dikke kevertje dat het spoor had gemaakt met zijn zes kleine keverpootjes.
We zijn tot ongeveer driekwart gekomen. Toen werden we ingehaald door een troep 12 jaar jonge verkenners. We hielden even pauze en keken ernaar hoe die jongens het laatste stuk omhoog worstelden door het losse zand, en besloten dat het voor ons wel genoeg was geweest! We gleden met grote stappen 200 m. met het zand mee naar beneden, de lucht koel, de zon in volle pracht, de hemel zo deep blauw, met aan alle kanten prachtig uitzicht. Daarna even met de ranger gepraat die intussen op het parkeerterrein was gearriveerd (hier schudden wij het wijze hoofd)... Tussen haakjes, het duin zong niet, maar we hebben wel een boemend geluid gehoord. Ze zeggen dat je dat hoort als er duinbeklimmers het duin afrennen en zandlawines veroorzaken. Dat deden de verkenners dus. Het klinkt net alsof er op een afstand een vliegtuig door de beluidsbarriere gaat.
Het volgende evenement dat door een ranger geleid werd hebben we gemist, maar, waarschijnlijk kwam de ranger daar evenmin op tijd opdagen... Dus bleef alleen het praatje om 7 uur over, wat over mijnbouw in de woestijn ging. Onverwachts interessant, trouwens.
Zondag: het enige wat we nog moesten doen was naar Los Angeles rijden en om 4 uur bij Deirdre en Jeff aankomen, zodat we op de kleine Dixons konden passen terwijl de grote Dixons gingen feesten met iedereen van de zaak, vanwege het sukses van het nieuwe computerspel. Toen we van achter de laatste bergrug te voorschijn kwamen regende het ontzettend, dus het woestijnstof is lekker van de camper en van de auto afgespoeld.
En nu staat de RV in Santa Clarita, bij hetzelfde terrein als vorige winter, en we hebben echt zin om in Californie te wonen voor een week of twee, drie. Want dan vliegen we terug naar New Hampshire voor de kerstdagen!
Wat vliegt de tijd toch, he.
No comments:
Post a Comment