Voor Thanksgiving kwamen we aan bij de Dixons in L.A., en drie weken later vlogen we alweer terug naar NH voor de feestdagen. Eva was net drie geworden en Loekie een, dus dat moest ook nog gevierd worden. Half januari weer terug naar L.A. Even naar San Luis Capistrano geweest en een paar keer naar Pasadena vanwege Destination Imagination (DI), en Opa moest een paar keer heen en weer naar Europa en Azie. De laatste zakenreis nam drie weken van maart in beslag, en we hebben toen de camper maar in de stalling gezet, wat zoveel geld bespaarde dat ik nog maar een keertje heen en weer ben gevlogen. Net op het goede ogenblik om de babyshower voor Niamh's werkvriendinnen mee te maken en Meg te zien optreden in een toneelstuk. Ervoor en erna bij Deirdre gelogeerd en van de verjaardagsfeestjes van Riley (nu 8) en Elliot (nu 5) genoten.
Het was geloof ik afgelopen woensdag dat opa terug kwam? Na een gezellige dag bij de Dixons hebben we de camper donderdagochtend opgehaald in Santa Clarita en zijn we naar Fresno gereden. Dit ligt 3 1/2 uur of zo ten noorden van L.A. en via "de 5" en "de 99" kom je er op je gemak. De rit gaat door een pas die ze "de druivenrank" noemen, omdat de noordelijke en de zuidelijke banen onafhankelijk van elkaar van links naar rechts en hier en daar over elkaar heen door het steile dal omhoog slingeren.Als je daar eenmaal doorheen bent zie je voornamelijk een brede vlakte met agrarisch gedoe, inclusief amandelboompjes en druiven, met een bergrug in het verre oosten, de Sierra Nevada. We kwamen aan om half vijf bij een klein camperterrein, erg simpel, eigenlijk niet veel meer dan een parkeerterrein met een paar bomen. Maar dat kon niet schelen, we waren daar toch alleen maar om te slapen. We werden in Fresno verwacht om te jureren bij de staatsfinale van DI op zaterdag, maar we wilden er een dag eerder zijn omdat het naast Yosemite National Park ligt. Vrijdagochtend vroeg de olie in de Prius laten verversen vanwege de terugreis, en toen op weg voor ons eendagstoertje. We moesten om half vijf terug zijn om te helpen opzetten voor de competitie.
Eerst omhoog door de heuvels; mooi landschap met gras en eiken. Zelfs een paar heuvelige weilanden met oranje californische klaprozen.Toen het bergachtig werd, vrij plots een slagboom met hutje: de toegangspoort van Yosemite National Park. De toegang is $20, zagen we, en dachten, is dat het waard? Dat is een hoop geld voor een paar uur. Maar de ranger zei dat we op zijn minst Yosemite Valley konden zien, dus we kochten een kaartje - nou ja, papiertje, kregen een kaart, en begonnen aan de klim. Eerst bocht na bocht de beboste berghellingen op, met hoge dennen, hele hoge sparren, en hele, hele hoge sequoyas. (*eerdaags eens opzoeken wat het verschil is tussen de redwoods bij San Francisco en de sequoyas in Yosemite*). Gestopt voor fotos van een watervalletje aan de overkant van een dal dat we net inreden, toen door een tunneltje, toen gestopt op het parkeerstukje na de tunnel.
En dat was Yosemite Valley.
Het is maar een paar kilometer. Ik dacht dat je her en der door Yosemite N.P. moest rijden om alle mooie plekjes te bezoeken, maar nee, het is allemaal hier, allemaal achter elkaar. Recht aan de overkant van het dal: een hoge waterval. Aan de overkant naar rechts: El Capitano, een enorme vertikale rotswand. De fotos die ik ooit gezien heb, daar kan je de enormiteit niet op zien... Als je door het dal naar rechts omhoog kijkt zie je de half dome, dat is een beroemd stuk steen, was miljoenen jaren geleden de bovenkant van een magmabult, en alle andere steen is er vanaf gesleten en de helft er af gevallen. Vandaar de naam. De vallei"muren" zien er uit of ze bij diezelfde magmamassa horen.
Het nauwe dal zelf is een diepe kloof tussen steile rotswanden aan beide kanten, het begin van de Merced rivier duikelt over enorme rotsen die van de rotswanden afgestort zijn, en smalle en brede beken vallen links en rechts over de bovenrand. Zoals een klein stukje verderop, rechts, met weer een parkeerstukje voor Bridal Veil Falls, die uitschiet over een hoge rotswand tussen nog hogere rotswanden en bij het vallen door de wind in een bruidsluier verandert. Door een bocht naar links nog meer steile rotswanden aan de overkant: de Drie Broeders, met zogenaamd een wandelpad? Geloof ik niks van. Een klimpad misschien Als je nog een bocht verder boven in het dal aankomt wordt het wijder, je kan rechts de Half Dome beter zien, en links een vlak stuk met de rivier er middenin. Recht aan de overkant: Upper Yosemite Falls en Lower Yosemite Falls, met zogenaamd weer een wandelpad naar de bovenste waterval – dat er nog onwaarschijnlijker uitziet. Ook trouwens een bordje dat in 1998 of daaromtrent bij een overstroming het water 3 meter boven het wegdek stond. We keken eens om ons heen en konden ons niet voorstellen hoeveel water dat moet zijn geweest…We hebben het dorpje overgeslagen, maar staken gelijk over naar de weg aan de andere kant van het dal om weer naar beneden te rijden. We konden de rivier van dichterbij zien, reden langs de parkeerstukjes waar de “wandelpaden” beginnen, kwamen onder langs de voet van de Drie Broeders en El Capitano, keken wat bezorgd naar de reuze stukken rots die van El Capitano af waren gevallen, en toen verlieten we al gauw door de nauwe doorgang onderaan Yosemite Valley. En gelijk weer terug op gewoon beboste berghellingen. *Evenmet de oogjes knipperen*
Zo veel schoonheid in zo’n kort stukje natuur, niet te geloven. Maar, we hebben een heleboel foto’s om te bewijzen dat we er echt geweest zijn ;) En de $20 beslist waard. We zijn een andere route terug naar beneden gereden, langs de Merced om een heleboel bossige bergbochtjes heen, met steile bergweiden vol met vlammend oranje klaprozen in de middagzon. Nog meer foto’s. Ik zal er hopelijk morgen een paar bijsluiten.
Zaterdag was de competitie, een heleboel pret gehad, nieuwe vrienden en zo, achteraf te veel te laat helemaal verkeerd eten gegeten, en om 11 uur in de camper ons bed ingerold. En dat brengt ons naar zondagmorgen, de eerste morgen van de officiele terugreis.
Om ongeveer 7 uur op, om 8 uur naar de kerk voor palmpasen, ontbijt en koffie om half tien, ingepakt en op weg tussen half elf en 11 uur, naar het zuiden op route 99. Waar “de 99” “de 5” tegen komt ligt Bakersfield. Bakerfield heeft het Bakersfield RV Resort, waar ze je versgebakken koekjes geven in het kantoortje, en de man in het golfkarretje rijdt voor je uit naar je kampeerplek, naast het speeltuintje en het verwarmde buitenbad met hot tub. Deirdre en de kinderen kwamen een half uur later aanrijden. We doen met zijn zessen een mini-vakantie voor vier dagen. Eerst natuurlijk naar het grootwinkelbedrijf want iedereen was badhandoeken vergeten, toen een uur in het zwembad gesparteld en in de hot tub geweekt. De kinderen vonden het prachtig.
Vanochtend, maandag, zijn de kleintjes nog een keer wezen zwemmen onder toezicht van Opa, en toen 2 ½ uur gereden via route 58 naar een kleine woestijnstad, Barstow. De enige reden voor Barstow is dat de grote oost-west treinroute erdoor loopt en route 15 zich er van route 40 afsplitst. Verder is het Mohave woestijn. Het kampeerterrein is wel aardig, een alwel onverhit buitenbad, grote speeltuin met klimmuur, ligfietsjes te huur, en een “diner” waar alle vrachtwagenchauffeurs stoppen om te eten. Wij dus ook. En nu liggen de kinders weer her en der in de camper te slapen. Morgen spelen we nog even in de speeltuin, en dan gaan we op weg naar Las Vegas. Een vriendin van Deirdre woont daar dus daar gaan we een dagje langs. Ik heb een plekje besproken op het Oasis Las Vegas RV resort, een van de meer dan 700 camperplekken om het centrale gebouw met de vier zwembaden enz enz. Nee, geen tenten. Dat hoort denk ik niet in Las Vegas.
No comments:
Post a Comment