Gisteren zijn we naar Bryce Canyon geweest. Volgens de ranger die het geologie praatje deed is het geen echte canyon, want, dat weet iedereen (wij niet)... die zijn door water gemaakt, en by Bryce Canyon gaat de erosie door ijs. En het is kalksteen, niet zandsteen. Verder ging het praatje over steenkool en energie. Maar goed dat we van de BLM man van de Grand Staircase Escalante al een hoop over de steenlagen en de erosie hadden geleerd...  Maar goed, Bryce "Canyon" ligt ten eerste zo hoog en het is daar zo zonnig dat het 200 nachten per jaar vriest en overdag weer dooit. Overdag smelt de sneeuw en loopt het water de plooitjes en barstjes in, en dan bevriest het 's nachts en worden de plooitjes barstjes, en de barstjes grote barsten, en dan vallen er al gauw stukken af. Het kalksteen heeft ook een blokkerige struktuur dus is het resultaat blokkerig. Intussen loopt het smeltwater/regenwater-met-een-beetje-koolzuur langs die blokken en lost de zachtere lagen sneller op dan de hardere. Zodat een groter blok bovenop een kleiner blok ligt. Resultaat: hoodoo's! Die op kerels lijken, of dwergen, of op schaakstukken, etc etc. Nergens anders ter wereld, zei de ranger tenminste. En we keken onze ogen uit, zo'n totaal anders landschap dan we ooit hebben gezien. Ook al omdat er maar een kant is aan deze "canyon", het is een bergrug waar de oostelijke kant in een soort halve cirkels verweert is maar de westelijke kant niet. De kleuren, dat komt door hoeveel ijzer er in het kalksteen opgelost is.

We waren om even over acht onderweg, en deze keer hadden we alles bij ons. Noordelijk op 89, een uur later oostelijk op 12, half uur later zuidelijk op 63. Dat is de weg Bryce Canyon National Park in.  Bij het begin van route 12 is een rode canyon die Red Canyon heet ;), ik denk dezelfde kalksteen als Bryce Canyon, en we zagen onze eerste paar hoodoos, om ons lekker te maken. In het park (bij het poortje, $25, maar nee, wij niet! Haha!) eerst het verplichte bezoek aan het bezoekerscentrum (wc en fotoboekje aangeschaft) en toen hebben Opa Henk en ik besloten of we eerst een korte wandeling gingen maken of eerst langs alle uitkijkpunten zouden rijden. De weg gaat bovenlangs de rand en op diverse plekken kan je een wandeling beginnen, die dan steil naar beneden gaan tussen de rotsformaties.  Dan moet je dus weer steil omhoog terug naar je auto.  Opa won ;) en we reden eerst langs alle uitkijkjes. Maar goed ook want het bleek flink fris te zijn - het eindpunt ligt op meer dan 2700m en het was daar winderig en 8 of 9 graden. Ze verwachtten gisteravond de eerste sneeuw... Na de autorondemet camera's langs alle uitkijkjes zijn we toch nog een stukje naar beneden gegaan, een paar haarspeldbochten af, maar niet erg diep want we zijn nu eenmaal niet in zo'n goede conditie. Hier zijn een paar foto's. We hebben er ongeveer 160 plus video dus het is moeilijk om de leukste uit te kiezen.
 

uitzicht op hoodoo's vanaf de rand

ingezoemd op een stel dat op kabouters lijkt

kalksteen richels voordat het ijs ze afbreekt tot hoodoos  

en onderweg van het ene uitkijkpunt naar het andere aan de "achterkant" van de bergrand: pronghorn antelopes! Die bisons van eergisteren liepen op een ranch, maar deze pronghorns waren 100% wild!