Gisteren en vandaag hebben we goed doorgetuft. Zaterdag was meer dan 1000 km, en dat kan ook wel de eerste dag, maar van zondag af aan doen we wat rustiger. Gisteren was ongeveer 750 km en vandaag ook zo iets, ik weet het niet precies want we zijn een stukje om gereden. Van Akron, Ohio, zaterdagnacht, namen we eerst een stukje route 76, toen 71 tot Columbus, OH en van daaraf route 70 langs Indianapolis (Indiana) tot St. Louis aan de Mississippi. We moesten wel even lachen toen de TomTom zei dat we over 270 km de linkerbaan in moesten... Eerst moesten we wel onder een "weersysteem" door, met regenbuien en een constante fikse bries van links. Tussen de buien door scheen de zon en werd het nog 23 graden - tot het tijdens de volgende bui weer afzakte naar 16 of 17. Het was zondag wel saaier dan zaterdag - een landschap met grote akkers mais en koeien is nu eenmaal niet erg opwindend. We hebben dus maar de golden oldies van Cor opgezet, ik heb mijn haakwerkje tevoorschijn gehaald, en we zijn staatsnummerplaten gaan "verzamelen". We hebben er intussen 36, plus drie Canadese provincies, Duitsland (!?), en vanmiddag twee indianen naties die onder Oklahoma vallen, de Kickapoo stam en de Seneca-Cayuga's. We hadden geen idee dat die hun eigen nummerplaten hadden.
We kwamen gisterenmiddag in St. Louis om kwart over 4 bij het hotel aan, min of meer op tijd om de New England Patriots te zien spelen op tv - helaas verloren ze dus dat was een tegenvaller. Intussen was Henk bezig met zijn computer, er is iets mis waardoor hij bij zijn telefoonvergadering niet tegelijk op het scherm kan kijken. Lang gesprek met de tech-kerel in India...
Vandaag was het mijn beurt om te rijden want Henk moest werken. We zijn vanaf St. Louis op route 44 door Missouri gereden, en vlak voor Joplin, voor Oklahoma dus, naar het zuiden afgeslagen om door de bergen te rijdenin west Arkansas. De Ozarks? Weet ik niet zeker. Dat was route 71. Daar ook prachtige herfstkleuren gezien, voornamelijk groenbruin, mosterdbruin, oranjebruin, kastanjebruin, en gewoon bruin, maar ook hier en daar mooi rood. Ik vergat even om op te letten wanneer ik moest tanken, dus schrokken we er wel van toen het piepertje ging - we zaten net in een heel dun bevolkt stuk. Dankzij Henk's iPhone hadden we gelukkig al gauw een route naar de dichtsbijzijnde pomp. Opluchting! Weer terug op route 71 was het nummer veranderd in 540, en we zaten al snel op de beroemde oost-west route 40. Zodra we Oklahoma inreden kwamen we gelijk in de Cherokee natie terecht.We wisten toen helaas nog niet van de nummerplaten, dat zagen we pas toen we door de Kickapoo natie reden. (Ik rol hier even met mijn ogen...) En intussen reden we langs het vogelgebied waar we vorig jaar een paar dagen zijn blijven kijken. Ik ben er bijna zeker van dat ik een paar zwarte gieren heb gezien.
Het was vandaag een stuk zonniger en warmer dan gisteren, 29 graden zowaar vanmiddag. Niet bepaald herfstweer! Dus vanochtend een trui en lange broek, vanmiddag niet zo. Ik ben vandaag maar even vlug een Walmart ingerend voor een driekwart broek en een t-shirtje... en vanavond ging natuurlijk de lange broek weer aan.

Het plan voor morgen: naar Albuquerque, New Mexico, en de omweg die we nemen heet de "Canyon Sweep". We zijn benieuwd.