13 november

Palo Duro was absoluut fantastisch. We reden al een tijd over een vrij saaie, nauwelijks golvende vlakte, in Oklahoma eigenlijk al, en gingen voorbij Amarillo (Texas) een stukje naar het zuiden, toen een zijweg, en na een paar kilometer ineens! een kanjer van een canyon! Wat eigenlijk een enorm gat in de  grond is. Een paar honderd meter diep, een paar honderd meter breed, en kilometers lang, heen en weer slingerend, met allemaal rotsformaties en steile rotswanden. Het is een hele gekke gewaarwording. Een soort omgekeerd, binnenstebuiten gebergte.
Het leuke van deze canyon is dat je met de auto/camper naar de bodem kan, er gaat  via een zijarm van de canyon een slingerende weg naar beneden. Daar is een gaaf kampeerterrein aan een weggetje dat op zes plaatsen de kreek oversteekt - via een betonnen plaat die in de kreek ligt. Er staat een meetpaal naast iedere oversteekplaats met nummers, zodat je, als er water over de plaat loopt, kan zien hoe diep het is voor je er met je pick-up in duikt... Op het ogenblik loopt er gelukkig nauwelijks water. We zijn met de losse auto natuurlijk het hele weggetje afgereden. Prachtig zicht op de rode, groene, rode, witte, grijze rotsformaties en canyonwanden, met langs het bed van de kreek donkergroene jeneverbessen, luchtige boompjes (mesquite?) en een soort populier in herfstgeel.

Vanochtend waren we vroeg op om naar de zonsopgang te kijken aan de canyonrand - van de ene rand naar de zon over de andere rand, je weet wel wat ik bedoel. Daarna terug naar de RV voor ontbijt, en toen een lekkere wandeling van twee uur een grote zijarm van de canyon in (en op). Winderig, maar het werd al snel lekker warm in de zon. We hebben het bijna gehaald naar die mooie rotsformatie die op alle brochures staat - het heet de vuurtoren - maar we kregen allebei last van schoenen en blaren, dus maar een paar mooie foto's gemaakt en op ons gemak terug. Ik voeg morgenochtend wel wat foto's toe.

Vanmiddag zijn we door een enorm saai landschap gereden. Bijna 400 km droge, platte vlakte met droge grasplukjes en droge sprietstruikjes. Oja, er was toch wel wat variatie, er zat geloof ik twee keer een flauwe bocht in de weg. Hier en daar een paar koeien. Een stuk of vier ranches, trouwens, met hun eigen afrit van de grote weg. Een dorp. En een handvol advertentieborden voor vuurwerk. En geen ontvangst voor de MiFi... Het meest interessante ogenblik was toen we New Mexico inreden en de GPS automatisch naar bergtijdzonetijd overging. Intussen werd het alsmaar dikker bewolkt, en om vijf uur (bergtijd dus) was het ineens donker. We waren dus blij toen we de lichtjes van Albuquerque zagen!
 

www.youtube.com/watch?v=e8TUwHTfOOU

We gingen van de grote weg natuurlijk linksaf, naar het vertrouwde silhouet van een SuperWalMart.

En ik ging maar weer eens winkelen.