8 tot 12 september 2011

Donderdag 8 september: L.A. – Tokyo

Jeff zet me af op het vliegveld voor mijn vlucht van half 12. Tussen haakjes, dit is een een-dag-twee-dagen blogpost, want ergens halverwege over de ocean ga ik de date line over en is het plotsklaps vrijdag. Ik slaap wat op deze vlucht van 11 uur, en bestudeer mijn duikboek als ik wakker ben. En ik kijk naar Rio –  leuke film, prachtige animatie! We landen een uur eerder dan verwacht, dus wacht ik vier uur op het vliegveld in Tokyo in plaats van drie. Gelukkig heb ik het duikboek… en het puzzelboek…

Vrijdag 9 september: Tokyo – Manila

‘s Avonds vlieg ik door naar Manila in de Philippijnen, wat "maar" 4 uur vliegen is. Opa Henk haalt me op en na een beetje zoeken vinden we elkaar. Ze laten in Manila de familieleden niet in het aankomst / vertrekgebouw, je moet oversteken tussen de taxi’s, en dan een gebouw in aan de overkant – de eerste helft van het alfabet naar links, de tweede helft naar rechts, en als je dan de helling afkomt vind je je familie onder het bord met de eerste letter van je naam.

Ik weet wel waarom ze het zo doen, de Philippino’s zijn dol op hun familie en als ze op reis gaan worden ze gebracht en gehaald door minstens 40 van de meest nabije famillieleden. Auto’s kunnen natuurlijk niet door die massa mensen heenkomen…. opstopping na opstopping… dus houden ze de familieleden aan de overkant tegen. Het werkt uitstekend: Opa Henk staat onder het bord “OPQR”. We zijn onmiddelijk onderweg naar het hotel en ik rol dankbaar het bed in.

Zaterdag 10 sept: Cebu

We zijn om, eh, 5 uur ‘s morgens? (wat het horloge zegt betekent niets meer voor me…) weer onderweg naar het vliegveld. Ik heb mijn sandalen aan want de nieuwe sneakers zitten krap. Naar Cebu is maar een klein stukje, ongeveer een uur, en we zijn voor het middageten in het hotel dat de komende 17 dagen mijn (t)huis is. Als ik de sandalen uitschop merk ik waarom de sneakers zo krap zaten: de voet met de geschaafde hiel is nogal opgezwollen en om het wondje heen is het knalrood en heet… hmmm… We besteden dus ‘s middags een paar uur bij een dokterspraktijk in het winkelcentrum naast het hotel. Ik krijg antibiotica en iets tegen de zwelling en een waterdicht zalfje. De rekening is ongeveer 6 euro voor de dokter en iets van 40 voor de pilletjes en het zalfje. Nee, echt.

Trouwens, een ontzettend leuke dokter, ze vroeg mijn leeftijd vanwege de patientenkaart, en toen ik “60” zei, deed ze een enorm goeie imitatie van iemand die haar oren niet kan geloven… die meid wordt beslist voor altijd mijn lievelingsdokter!

Zondag 11 sept: duiktocht

We stonden maar weer eens om 5 uur op. Onze duikafspraak van 9 uur is verzet, eerst naar 7 uur en toen naar kwart voor 7. En gek he, ja, we zijn de enige mensen die er om 6:45 zijn, behalve een bemanningslid met twee leuke hondjes. Maar al snel komen er meer opdagen. Een amerikaans echtpaar, een moeder en zoon uit HongKong, en een man met een spaanse naam. En ze brengen koelers vol eten mee en koelers met eten en koelers met sap en water en frisdrank en een enorme heetwaterkan vol, en theezakjes. Plus tassen met spulletjes om te overnachten?!?! en duiktassen en onderwatercamera’s.  Opa Henk kent iedereen en stelt me voor, we grijpen onze twee kleine plastic zakjes en Opa's camera en volgen de menigte naar de kleine boot die ons naar de grote boot brengt.

Lang verhaal in het kort: de grote boot, een standaard polynesisch-achtige boot met een groot platform op een lange smalle kiel met twee bamboe outriggers, brengt ons naar twee kleine eilanden en dan terug naar het eerste. De duikgroep duikt vier keer terwijl ik twee lessen krijg en twee keer duik met mijn eigen instructeur. Ontbijtbroodjes, thee en koffie op de heenweg; tussen de duikavonturen in vaart de kapitein op topsnelheid naar de volgende plek terwijl de duikers eten – sate en geroosterde vis en rijst dat de bemanning klaarmaakt als de duikers onderwater zijn. Dan is er een maxi-kam mini-banaantjes en er zijn koekjes, muffins enz enz. Je krijgt wel honger als je zo lang in het water bent… Ze waren van plan te overnachten in een resort op een van de eilanden, dat waren ze vergeten aan ons te vertellen, maar er komt iets tussen dus gaan we allemaal zondagavond terug.

Onderwater zien we zeeschilpadden, barracudas, kleine Nemo’s, zeeslakken, vier soorten zeesterren, fantastische koraal.  Opa is aan het leren onderwater foto’s te nemen terwijl ik aan het leren ben niet te verdrinken en te voorkomen dat mijn oortrommels barsten. De laatste keer dat ze duiken is een night dive, ik zit lekker te lezen op de boot onder de volle maan, en het is bijna 10 uur als we weer in het hotel zijn. Ik heb een afspraak voor mijn volgende stel lessen, morgen om 1 uur, en ik ben hier en daar een i-e-t-s-je verbrand waar ik een stukje vel gemist heb met de sunscreen.

Maandag 12 sept.

Ik ga met Opa Henk naar kantoor want ik heb om een uur een lift nodig, en het verkeer in Cebu City is zo ongeorganizeerd dat Opa het nooit haalt in zijn lunchpauze om me van het hotel op te halen, me af te zetten bij duikles en weer terug te rijden. Ik neem dus de computer mee en begin aan het reisblog, en in het duikboek lees ik hoofdstuk drie. We halen meer sunscreen en een doosje pleisters voor de hiel. Het is al een stuk beter en bij het duiken komt de waterdichte zalf goed van pas.

Vandaag die ik de vragen van hoofdstuk 1, 2 en 3. Ofir, de instructeur, neemt me mee het zwembadje in om nieuwe vaardigheden te leren. Morgen geen les; wel tijd om hoofdstuk 4 en 5 te lezen zodat ik woensdag de test kan doen en de rest van de vereiste vaardigheden kan leren. Daarna hoef ik alleen maar veel te oefenen. Net als rijles…