27 en 28 maart

Zaterdagavond hebben we het weerbericht kritisch bekeken, en ook de waarschijnlijkheid van tornados. Er zijn er namelijk al een paar geweest; en het schijnt ons, onwetende leken dat we zijn, iets te maken te hebben met onweer. En dat zit in het weerbericht. Ook de afstand naar huis bekeken met de drie mogelijke routes – nou ja, zei Henk, de kortste is 6 mijl korter dan de langste, dus dat maakt niet uit. Minste kans op wervelstormen  via Dallas en Memphis. Dus hebben we besloten de zuidelijke route te verlaten.

Na een heerlijke luie ochtend waren we om half twaalf onderweg. Niet meer zo warm als vrijdag, en aardig bewolkt. Met een afspraak voor een etentje om 5 uur in Austin hadden we geen haast. Het rijden op zondag was vanwege het etentje in twee etappes verdeeld: kort stukje voor 5 uur, en erna, kijken hoe ver we komen voor we slaap krijgen.

Van San Antonio naar Austin reden we dus eindelijk op een andere grote weg dan rte 10.  Route 35 tot Dallas, rondweg # 635, en toen rte 30. Op de heenreis hebben die ook gereden, maar vanaf Dallas gingen we toen meer recht naar het westen. Op het anderhalf uur durende stukje tot Austin zagen we geen bergen meer in de verte, het landschap golvend plat; wel droog, maar niet woestijn. Veel bomen wel, maar klein en ver verspreid, en! een heleboel al in vers lentegroen! Langs de weg maakten de bloemetjes strepen roze en plekken geel en hier en daar klodders paarsblauw. Maar wat we het meest zagen waren de grote advertentie borden, constant van San Antonio tot Austin: biljart tafels, daktegels, “Join the National Guard”, sportspullen, cowboylaarzen, McDonalds, grotten, “gearresteerd? Wij kunnen helpen!”, en mijn drie favorieten:  #3, “Whataburger”;  #2, “een half dozijn verse groenten”; en  #1: “You know you want one!” Dat was voor Harley Davidson, maar ik vond dat het ook prima bij de Whataburger paste.

In Austin, we waren veel te vroeg natuurlijk, hebben we op het parkeerterrein van Lowes (soort Gamma) iets gegeten, toen achter een ander grootbedrijf geparkeerd voor een paar uurtjes, en weer een avontuur meegemaakt. Er was een jonge medewerker in zijn pauze rollerblades aan het rijden, en die viel verkeerd. Wij gaan kijken, skates af, kussentje onder zijn been, flesje water, terwijl hij iemand belde. Van het bedrijf stuurden ze meteen twee eerstehulpers, die het been in karton stabilizeerden. De bedrijfsleider kwam ook kijken, en toen kwam zijn moeder hem halen voor rontgenfotos bij het ziekenhuis. Toen ging iedereen weer weg en waren we alleen over. Net of er niets gebeurd was. ..

Na lekker mexicaans eten  zijn we nog tot half elf doorgereden, net Dallas voorbij, want we wilden niet vanochtend in de ochtendspits zitten.  Het klaarde wat op maar er hingen zware wolken in het zuidooosten. Weer bij WalMart overnacht en we waren om half negen vanochtend de weg weer op. Op route 30 begonnen (op weg naar Little Rock, Arkansas).  De bomen worden alsmaar hoger, en na een plaatsje met de naam Sulphur Springs waren ze eindelijk normaal. In de berm tot nu toe (het is bijna 3 uur) roze, wit, geel, wat er uit ziet als witte irissen, en blauw – ik denk een distel, die er ontzettend gemeen uitziet. Als we bij een rustplaats stoppen zijn er nooit bloemen, want ze maaien daar… jammer hoor. En bij Texarkana, waar je van Texas Arkansas binnen komt, zagen we een wild zwijntje wroeten beneden naast de grote weg, een zwarte met wat witte stippen. 

Groot verschil tussen Texas en Arkansas: in Texas, een heleboel stukken weg in reparatie en construktie aan van die grote flyover kruisingen, en fiks bewolkt. In Arkansas, bomen en bloemen aan de kant van de weg, en de zon schijnt.

Na Little Rock overgegaan op rte 40. Vanwege  het laatste weerbericht moesten we kiezen om het volgende slecht-weer-systeem over ons heen te laten trekken of te proberen ervoor te blijven. Er omheen kan niet. Dus proberen we ervoor te blijven. Als dat niet lukt kunnen we altijd nog een dag of drie stil gaan staan. Dus dat worden een paar lange rijdagen… We hebben dus nu net gegeten op een restplek, en zoemen door naar Nashville, Tennessee. Op de heenweg in december kwamen we in het donker Nashville voorbij. Ik had gehoopt het deze keer in daglicht te zien...