Het is alweer vrijdag, de week is voorbij gevlogen. Orkaan Sandy gaf wel wat afleiding! Bij alle zware schade, van New Jersey tot Rhode Island, hebben we zelf deze keer geluk dat we zo ver naar het noorden zitten. Lisa en gezin in Boston, geen overlast; Niamh plus gezin in Manchester, NH, en Jack plus gezin in Farmington, NH evenmin. Bij ons huis in Londonderry is er alleen een regenpijp afgewaaid (dat was al eens eerder gebeurd) en een stukje muurbedekking los. De buurman zegt, ja, wel elektriek verloren, maar dat was maar vijf minuten.
We zullen het nog wel een tijd op de tv zien. Tussen de politieke uitzendingen in...

In Californie is het intussen heerlijk weer, 's ochtends tussen de 5 en 15 graden, 's middags 25 tot 30. Af en toe ochtendmist maar daarna volle zon. Ik loop met Deirdre twee of drie straten ver (niet erg ver) om de kinderen van school te halen: ze zitten nu alledrie in hetzelfde gebouw, Elliot in de kleuterklas (groep 2), Hailey tweede klas (groep 4), Riley in de derde (groep 5). Woensdag, op Halloween, was er een optocht op het schoolplein, met iedereen verkleed, net als in Nederland met carnaval. Er werden van iedere groep twee favorieten gekozen, en van dat stel nog eens, en zowaar kreeg Hailey een van de drie (plastic) (paars met oranje) (8cm! hoge) winnaarsbekertjes. Ze is supertrots op haar pompoenhoofd kostuum. Ik kan helaas Deirdre's foto niet van Facebook afkrijgen... grrr...

Hailey's 7de verjaardagsfeestje was enig, en bijna alle kindertjes hadden papa of mama meegebracht, dus iedereen liet haar/zijn beste gedrag zien ;). Het was wel typisch, de kinderschaar in de tuin - een paar volwassenen erachteraan - de kinderschaar vertrekt gelijk naar binnen - paar volwassenen dito - kinderschaar naar de eetkamer - volwassenen ook - enz enz... op het laatst waren er op iedere plek twee volwassenen.

Ik heb intussen alle kastjes in de kamper opnieuw georganiseerd, deze keer niet met het oog op makkelijk te vinden, maar meer om het moeilijker te maken voor zekere kleine knaagbeestjes om iets te eten te vinden. Dit is de tweede keer dat we een tijdje niet in de kamper zijn geweest en er meteen een muis was ingetrokken. We hadden hem deze keer wel veel sneller te pakken (ervaring, he). Ik ben nu dus op zoek naar alle ingangen, daar gaat staalwol in want daar knagen ze niet aan, en alle etenswaren plus kaarsen gaan in glas of metaal, of dus in de kastjes waar geen ingang in zit. Het is wel even wennen - waar heb ik nu ook al weer de pindakaas gelaten? En het knackebrot?

Arme Henk moest al gelijk naar een tandarts deze week. Hij beet zaterdagochtend bij Deirdre in een malse bagel en dat deed zijn tand erg zeer. Maandag nog steeds, dus een afspraak gemaakt voor dinsdag. We dachten, eventjes nakijken en behandelen en klaar, maar nee. Het is (was...) de hoektand, van buiten niets aan te zien maar van binnen helemaal hol en vol ontsteking. Die moest er dus uit. Twee en een half uur later kwam Henk pas terug. Dikke wang, drie dagen op vloeistof dieet, antibiotica en stevige pijnstillers. Hij heeft twee dagen van thuis (in de kamper) gewerkt vanwege de medicijnen. Maar gisteravond gelukkig weer gewoon gegeten en vandaag ook op gewone pijnstillers over. Hij is nu iets lekkers aan het koken voor vanavond, tussen het werken op de computer door.

Van hier af aan gaat het leven weer zo zijn gewone gangetje. We gaan 27 november per vliegtuig terug naar New Hampshire, retour 14 januari; dat is best een hele tijd, maar we missen Lisa's twee schatten al flink en de twee nieuwe babies van Niamh en Jack natuurlijk ook! Dan blijven we hier tot 24 maart of daaromtrent, en gaat het blog weer open voor de terugrit. Ergens daar tussenin hoop ik (misschien we) even naar Nederland te komen. Dus tot ziens/lezens maar weer.