tot/met zondag 2 oktober

In Taipei hebben we indiaas gegeten (vork en lepel) en vietnamees (sla blaadjes), maar afgezien daarvan is het met stokjes geweest. Ik word er wat beter in maar ik heb zo'n kramp in mijn hand... 

Donderdag ben ik naar het Nationaal Paleis Museum geweest, waar ze de nationale schatten in rotatie tentoonstellen. Dan kan je iedere keer iets anders zien als je op bezoek bent ;)  Voor mij wel goed, want dan raak ik niet overbeladen zoals in het Louvre... De huidige speciale tentoonstelling, omdat het museum 100 jaar oud is of zo, is de 100 meest belangrijke dingen die ze hebben. Ik heb me op donderdag goed beheerst en ben niet die vleugel in gegaan, omdat Opa Henk en ik samen gingen op vrijdag; ik heb me voornamelijk op de dieren en mensen geconcentreerd, in brons, keramiek enz. Ik vind de eeuwenoude vaten/vaatjes zo leuk die op koeien lijken en op vogels met hele dikke lichamen..
Op vrijdag zijn we lekker vroeg gegaan om mee te kunnen met de engelstalige tour, die uitstekend was - dingen geleerd over de oude chinese kultuur waar een en ander uit stamt, wat het een stuk interresanter maakt. De meest verbazende dingen (in mijn opinie) zijn de miniatuurtjes. Er is er een die van een olijfpit is gemaakt, een mini bootje met een dakje en deurtjes die open gaan en mensen erin - niet meer dan 4 cm lang, er staat een vergrootglas voor zodat je de details kan zien... Ook interessant, vooral als je denkt aan de matrassen en kussens waar ze hier op slapen: een bakstenen kussen in de vorm van een schattige slapende baby. Je hoofd ligt op de baby's geglazuurde ruggetje. Ik zat er dus niet al te ver naast met mijn opinie over de kussens in het hotel...

In de namiddag zijn we naar Taipei 101 gegaan met een oude vriend van Opa Henk en zijn vrouw. Dit is een van de hoogste gebouwen in de wereld (de op een na hoogste, denkt Opa). 101 verdiepingen met een observatorium bovenop. We zouden naar boven zijn gegaan, maar het zat in de wolken. Geen uitzicht. Jammer.

Aangezien er weer een of andere typhoon in de verte langskwam was er nogal veel regen in het weerbericht, dus hebben we niet de autotocht aan de mooie ruige oostkust gemaakt. Dus kom ik er nooit achter hoe mooi en ruig. In plaats daarvan zijn we naar het Zon Maan Meer geweest, dat is een nogal redelijk groot meer midden in de bergen. De regen kwam ons pas zondagmiddag achterna, dus hadden we tijd zat om te genieten.  Met de hogesnelheidtrein en de regionale bus, want Opa kon zonder internationaal of Taiwans rijbewijs geen auto huren. De admin op de zaak had georganizeerd dat we in het Teachers Hostel zouden slapen, en we waren benieuwd, een hostel is in de VS een soort herberg met slaapzalen...Maar nee, twee gebouwen, we zaten in de nieuwe vleugel, en afgezien van de gewoonlijke hotel voorzieningen hadden we zowaar een kamer met balkon en prachtig uitzicht op het meer. Dit alles voor slechts NT$ 4000+. (Door 30 delen, maar het klinkt leuker in Taiwan dollars).
Het hotel restaurant was wat meer herbergelijk. Zo'n chinees-familie-restaurant met grote ronde tafels voor minstens 8, met een draaitafel in het midden zodat iedereen van alle gerechten eet, een groot menu in het chinees en minimale engelse vertaling. Maar toch goed gelukt met avondeten. Het ontbijt 's ochtends was buffet, dus konden we kiezen wat we wilden: even denken, zal ik een klodder van die, eh, pap? opscheppen uit een van die twee enorme ketels? Of met kleefrijst beginnen en er groenten opstapelen met, eh, wat is dat, een of andere vorm van vlees? Ik heb de keuze ontmeden en een erg vierkant en erg wit sneetje brood geroosterd, margarine en jam gevonden en hardgekookte eieren. Opa was avontuurlijker - het was zijn beurt, want in het museum heeft hij een sandwich gegeten en ik sobe noedel salade. Erg smakelijk. Dus had hij iets onbekends met gekookt ei en zei dat dat ook prima smaakte.




Het meer en de bergen waren prachtig, en erg mysterieus met de mistige wolken op zaterdag en zelfs toen het af en toe regende op zondagochtend. We zijn zaterdag met de bus om het meer heen gereden, en hier en daar uitgestapt om een stukje te wandelen - door de vlindertuin, de oude dorpsmarkt, en de grote tempel. Als tussendoortje  hebben we op de markt een zakje gesneden fruit gekocht, erg lekker, misschien guava? maar het was roze van binnen met eetbare zaadjes? en ik heb guava ooit alleen maar wit van binnen gezien met een gat in het midden? Ergens in de verte zat er iets bekends aan de smaak, maar ik kon het niet thuisbrengen.
Zondag ochtend zijn we met een veerbootje het meer overgestoken, toen de berg op&over met een kabellift, besloten maar niet het inheemse formosa dorp te bezoeken ($$$$$),  met lift en boot weer terug, op de markt nog een zakje van dat lekkere fruit aangeschaft, en in een cafeetje langs het meer een hapje gegeten. Opa bestelde wat eruit zag als quiche, maar meer creme brulee bleek te zijn. Hmm, lekker, toetje als lunch! En we waren net terug bij het hotel toen het begon te gieten. Taxi, bus en trein, en drie uur later waren we, ruim voor etenstijd, in Opa Henk's hotel in Hsinchu (of zoiets) (ten zuiden van Taipei, waar Teradyne is).
Alwaar we in een italiaans-chinees cafeetje ernaast zijn gaan eten - met mes en vork. Dit kon weleens het einde zijn van het stokjes-dieet...
*stokjes-dieet: als je het met stokjes naarbinnen kan krijgen, eet je 't, anders niet - prima voor de lijn...

Op het ogenblik zit ik bij Opa Henk op de zaak, en we hebben net lekker gelunchd met de hele afdeling. Morgen ga ik op weg terug naar de VS. Ik heb me niet verveeld, maar ik heb beslist zin om weer thuis te zijn!